Als een zilveren draad lag zijn spoor op het tapijt
Vanuit de tuin gekomen raakte hij de weg in huis kwijt
Het slakje was over het zeil naar het tapijt gegleden
En daar na zijn laatste tocht stilletjes overleden
Ik zag het allemaal pas nadat hij de geest had gegeven
Het slijm van het slakje was als een spoor achtergebleven
Toen de zon in de namiddag haar licht naar binnen zond
Zag ik het spoor als een glanzende draad op de grond
Aan het eind hiervan lag doodstil het diertje
Inmiddels verdroogd en broos als een sliertje
Het had iets plechtigs een soort koningsgraf
Het slakje als een farao die het leven gaf
Hiernaar kijkend drong het diep tot mij door
Dat dit alles een beeld was van mijn eigen levensspoor
Het slakje heb ik daarna in de tuin een graf gegeven
Waarna ik verder ben gegaan met de draad van mijn leven